Bardo Śląskie

BARDO ŚLĄSKIE (do 1945 Wartha, Warta) – sanktuarium Matki Bożej Dolnośląskiej Strażniczki Wiary, miasto położone nad Nysą Kłodzką, 80 km na południe od Wrocławia, w archidiecezji wrocławskiej.

Sanktuarium w Bardo Śląskim opiekowali się w latach 1189-1210 oo. joannici, następnie oo. augustianie (1210-1247), oo. cystersi (1247-1810), a od 1900 oo. redemptoryści.

Sanktuarium w Bardo Śląskim zaliczane jest do najstarszych ośrodków kultu maryjnego na ziemiach polskich. Pierwsza wzmianka o kaplicy poświęconej Matce Bożej pochodzi już z 1096. Według tradycji, początek ośrodka kultu maryjnego w Bardo Śląskim łączy się z osobą pobożnego młodzieńca, któremu w 1200 ukazała się podczas modlitwy Panna Maryja i podarowała figurkę. Młodzieniec umieścił statuetkę na drzewie. W kilkadziesiąt lat później w tym miejscu został uzdrowiony czeski rycerz. Prawdopodobnie to wydarzenie spowodowało, że do Barda zaczęli przybywać pielgrzymi. Łaskami słynąca figurka Matki Bożej Bardzkiej, wykonana w drewnie lipowym, uważana jest za najstarszą rzeźbę romańską na Dolnym Śląsku. Reprezentuje typ Madonny Tronującej. Przedstawia Maryję siedzącą na tronie, jako Królową, która trzyma w jednym ręku kulę ziemską, a na drugim Dzieciątko Jezus. Dzieciątko natomiast w jednej ręce trzyma książkę, a drugą wznosi w geście błogosławieństwa.

W 1189 wrocławski biskup Zyrosław II powierzył opiekę nad kaplicą w Bardo Śląskim zakonowi joannitów. Potem miejscowość została przekazana cystersom i w latach 1247-1810 należała do majątku klasztoru w Kamieńcu Ząbkowickim (Kamenec, Camentz). Cystersi założyli w Bardo Śląskim probostwo oraz zbudowali w 1315 pierwszy kamienny kościół zwany czeskim, w którym potem umieszczono figurkę Matki Bożej Bardzkiej. Duży ruch pielgrzymkowy spowodował, że w 1411 został zbudowany drugi kościół, zwany niemieckim.

Tradycja podaje, że na początku XV w. na Górze Bardzkiej nastąpiło kolejne objawienie Maryi. Matka Boża płakała nad ludzką niedolą w zbliżającej się wojnie. Jako znak prawdziwości objawienia odcisnęła ślady stóp i rąk na skale. Wydarzenie to upamiętnia kapliczka zbudowana na szczycie góry.

W czasie wojen husyckich kościół został spalony, a figurę Matki Bożej uratował pewien zakonnik. Mnich, osłaniając Madonnę własnym ciałem, zginął w płomieniach.

Ruch pielgrzymkowy zaczyna się ponownie rozwijać na pocz. XVII w. W tym okresie rocznie pielgrzymowało do Bardo Śląskiego około 150 tys. osób. Z rzeźbą Matki Bożej Bardzkiej łączy się wiele cudów. W związku z rozwijającym się kultem Matki Bożej Bardzkiej, z inicjatywy opata Fabiana z Kamieńca Ząbkowickiego, wybudowano w 1619 kaplicę Marii Panny, w której umieszczono figurkę Matki Bożej Bardzkiej. Z obawy przed profanacją, w czasie wojny trzydziestoletniej figurka została przeniesiona do kościoła oo. Jezuitów w Kłodzku. W 1644 wróciła z powrotem do Bardo Śląskego. W związku z tym „powrotem” opat Kaszpar odnowił kościół, który poświęcono w 1659. Do ponownej przebudowy kompleksu pielgrzymkowego doszło w latach 1686-1704. W 1769 wzdłuż niemieckiej drogi na Górę Bardzką zbudowano stacje drogi krzyżowej. Polska droga krzyżowa na zboczu Góry Bardzkiej została zbudowana w latach 1833-1839. Kamieniecki klasztor oo. Cystersów władze pruskie zlikwidowały w 1810, a pozbawiony dotychczasowych opiekunów kościół pielgrzymkowy w Bardo Śląskim przemianowano na parafialny.

W 1900 opieka nad sanktuarium została powierzona oo. redemptorystom. To z ich inicjatywy rozpoczęto budowę kaplic różańcowych oraz zbudowano kaplicę przy Źródle Marii na zboczu Góry Bardzkiej, które znane było od 300 lat.

Pielgrzymki stanowe do Bardo zostały zapoczątkowane w czasie pierwszej wojny światowej przez kobiety z Nowego Miasta. Pierwsza pielgrzymka stanowa mężczyzn odbyła się 8 września 1920, od 1930 odbywają się pielgrzymki młodzieży męskiej, a od 1935 – pielgrzymki kobiet i młodzieży żeńskiej. Przed drugą wojną światową przybywało do B.S. około 200 tys. pielgrzymów z Polski, Niemiec i Czech.

Po drugiej wojnie światowej większość mieszkańców z Bardo Śląskie przesiedlono do Maria Veen. Zabrali ze sobą kopię figurki Matki Bożej Bardzkiej wykonaną przez pana Górlicha i umieścili w miejscowym kościele.

3 lipca 1966 arcybiskup wrocławski Bolesław Kominek ukoronował Matkę Bożą Bardzką koronami poświęconymi przez papieża Pawła VI.

W latach 80. i na początku 90. do sanktuarium przybywało od 10 do 30 tys. pielgrzymów rocznie. Szczyt sezonu pielgrzymkowego przypada na okres od maja do października. Pielgrzymi i turyści zwiedzają salę wotywną, Muzeum Sztuki Sakralnej, w którym zgromadzone są wota (głównie obrazy), oraz ruchomą szopkę w krypcie pod kościołem.

Główne uroczystości religijne: odpust Nawiedzenia NMP (31 maja), Matki Bożej Bardzkiej (pierwsza niedziela lipca), odpust Wniebowzięcia NMP (15 sierpnia), odpust Narodzenia NMP (8 września).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *